En zo op de laatste dag van de maand mei in het jaar 2012 hoor je ineens dé zomerhit van dit jaar. Origineel? Nee. Twee jaar geleden werd het trucje al door Yolanda Be Cool & Dcup gedaan met “We No Speak No Americano”. Dit was toen een oude Italiaanse hit die in een remix-jasje werd uitgebracht. Dit jaar is het WTF! die met het nummer “Da Bop” een oud Russischtalig liedje in de remix gooien en hiermee (denk ik toch wel) de zomerhit van 2012 scoren.

Irritant? Jawel! Aanstekelijk? Ja ook!

Vorige week besloot de gemeente Almere uiteindelijk de grasmaaiers uit het vet te halen en door zo’n beetje heel Almere het (te) hoge gras te millimeteren. En zo vlak voor het weekend was er nog iemand langs geweest om het hoge gras bij elkaar te rapen/vegen/verzamelen. Hierdoor ontstonden er voor ons huis een soort van mini-hooibergjes. Hartstikke leuk, maar na een paar dagen warm weer begint dat aardig te stinken.

Door die lucht lijkt het nu haast wel of we op het platteland wonen! Er is maar één groep van de bevolking die het schitterend vindt. Kinderen. Toen ik vanmiddag vanuit het werk bijna thuis was zaten vier kinderen in het hooi te ravotten. En nu op dit moment (20:30 uur, het is vakantie!) zijn er nog steeds kinderen druk in het hooi aan het spelen en schreeuwen. En ik maar denken dat kinderen tegenwoordig alleen met dingen spelen waar een stekker aan vast zit..

En zo was het Pinksterweekend alweer om, een weekend met de finale van het Eurovisie Songfestival en drie dagen zonnig weer en barbecue. Je zou toch zomaar kunnen wennen aan dit mooie weer..

Vanavond is dan uiteindelijk, zoals ik het dan vertel; het echte Eurovisie Songfestival. Ik vind het hartstikke leuk, die 3 avonden met Europees gezang en gespetter op de beeldbuis, maar vanavond is het de spannende Eurovisie Songfestival van vroeger; met de zenuwslopende puntentelling. Die stelling heeft overigens meer betrekking op het feit dat er vanavond tweeënveertig (42!) landen hun punten mogen verdelen en dit ook nog eens live mogen melden.

Vanzelfsprekend kan ik nu niet melden wie er vanavond doorgaan naar een volgende ronde, want vanavond wordt de winnaar bekend gemaakt. Maar ik kan wel een voorspelling doen over ‘mijn’ top 5 van de favorieten van vanavond. Hieronder dan mijn vooruitziende blik. Wederom in willekeurige volgorde natuurlijk.

Overigens zit ik er best wel vaak naast met voorspellingen. In 1976 (mijn tweede ESC) was de inzending van Frankrijk (Catherine Ferry met ‘Un, Deux, trois’) mijn favoriet en toch won Engeland met het lied ‘Kisses For Me’. Ik denk dat daarom ook mijn favoriet van vanavond -net als vorig jaar: Roemenie- niet als eerste zal eindigen. Maar je weet maar nooit..! Hier dan de/mijn 5 favoriete landen/acts van vanavond.

Italië [Nina Zilli - L'amore e' femmina (Out of Love)]
Noorwegen [Tooji - Stay]
Roemenië [Mandinga - Zaleilah]
Rusland [Buranovskiye Babushki - Party for Everybody]
Zweden [Loreen - Euphoria]

Gisterenmiddag hadden we op het werk een afdelingsuitje in het centrum van Almere. We speelden deze zonnige middag het spel ‘Wie Is De Mol’. Als liefhebber van dit televisieprogramma vond ik dit natuurlijk fantastisch. Nog leuker was het feit dat ik door loting uiteindelijk ook de mol mocht zijn. De boel lopen saboteren, waar mijn collegae als enthousiaste malloten fanatiek bezig waren.

Uiteindelijk kwam ik er achter dat ‘de mol’ zijn niet echt heel leuk is. Je bent eigenlijk geen deel van de groep meer en je moet heel voorzichtig de boel lopen te versjteren. Het enige wat ik heb kunnen doen is tijd rekken bij de opdrachten en vooral de verdenking bij de anderen leggen. Als iemand achterop liep of iets anders dan de groep deed vond ik dat natuurlijk héél verdacht.

De opdrachten waren leuk, maar soms gênant omdat de opdrachten in het stadshart van Almere uit te oefenen. En wanneer je door middel van een soort mime woorden uit te beelden, dan trek je toch wel de aandacht van sommige voorbijgangers. Maar achteraf was dat ook wel vermakelijk. En als mol kun je het excuus maken dat je jezelf niet voor schut wilt zetten in je eigen stad..

Uiteindelijk werd ik aan het einde van de middag toch door twee (van de vijf) mensen als mol ontmaskert.

Vanavond is de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival 2012 en Joan Franka vertegenwoordigd ons land als derde act van de avond met ‘You and Me’. Hieronder mijn voorspelling voor de acts die na vanavond aankomende zaterdag nogmaals hun liedje ten gehore mogen brengen.  Ik ben benieuwd of ik weer net zo goed zal scoren als eergisteren (7 landen van de 10 goed voorspeld).

Onderstaande voorspelling is dit keer niet gebaseerd op het aantal keren dat de songs op mijn iTunes zijn afgespeeld. Dit jaar heb ik gekeken naar de acts op youtube.com, naar de uitslagen van de afgelopen jaren en heb ik verder mijn persoonlijke smaak/mening mee laten tellen. Zo heb ik hier de afgelopen jaren nooit Nederland voorspeld als kanshebber voor de finale, onder het mom van dat je niet op eigen land mag stemmen. Maar het is een voorspelling. Geen stem. Onderstaande ‘vooruitziende blik’ is niet op volgorde van voorkeur, maar gewoon op alfabetische volgorde van land.

Estland (Ott Lepland – Kuula)
Georgië (Anri Jokhadze – I’m a Joker)
Malta (Kurt Calleja – This Is the Night)
Nederland (Joan Franka – You and Me)
Noorwegen (Tooji – Stay)
Oekraïne (Gaitana – Be My Guest)
Servië (Zeljko Joksimovic – Nije Ljubav Stvar)
Slovenië (Eva Boto – Verjamem)
Turkije (Can Bonomo – Love Me Back)
Zweden (Loreen – Euphoria)

Als fan van de popgroep The Bee Gees was het voor mij een schok toen ik het nieuws vernam dat Robin Gibb zondagavond na een lang ziekbed aan de gevolgen van kanker is overleden. Robin’s leven werd het afgelopen anderhalf jaar bepaald door darm- en leverkanker. Een paar maanden geleden liet hij nog weten dat hij een spectaculair herstel had doorgemaakt, maar helaas werd er een nieuwe tumor ontdekt.

Vorige maand kwam naar buiten dat hij vocht voor zijn leven en in coma was geraakt. Toch kwam Robin weer bij bewustzijn en leek het wederom een spectaculair herstel te zijn. Helaas heeft hij zondagavond de strijd verloren.

1949 – 2012

Vanavond is het dan zover; de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival 2012. Voor het vierde jaar probeer ik mijn voorspellingen te doen over welke liedjes door mogen gaan naar de grote finale. Ook vandaag doe ik mijn voorspelling voor de acts van vanavond. Ik vind het dit jaar wel moeilijker dan voorgaande jaren, gewoon omdat er -naar mijn beleving- geen echte uitschieters bij zitten.

Onderstaande voorspelling is gebaseerd op het aantal keren dat de songs op mijn iTunes zijn afgespeeld. Dit was niet geheel random, sommige songs wilde ik meer dan een keer horen. Mijn voorspelling is niet op volgorde van voorkeur, maar gewoon alfabetische volgorde van het vertegenwoordigde land. Vanavond ná de klok van elf uur weten we wie er zaterdag nogmaals mogen optreden..

Cyprus (Ivi Adamou – La La Love)
Denemarken (Soluna Samay – Should Have Known Better)
Griekenland (Eleftheria Eleftheriou – Aphrodisiac)
Israël(Izabo – Time)
Letland (Anmary – Beautiful Song)
Moldavië (Pasha Parfeny – Lautar)
Roemenie (Mandinga – Zaleilah)
Rusland (Buranovskiye Babushki – Party for Everybody)
IJsland (Greta Salóme & Jónsi – Never Forget)
Zwitserland (Sinplus – Unbreakable)

Gisteren zijn Edo, Talitha en ik naar Capelle aan den IJssel afgereden om daar Frans te bezoeken (als verlaat verjaardagsvisite) en daarna als toeristen Rotterdam te bezoeken. Best wel grappig, want zowel Frans als Talitha werken in deze havenstad. Nadat we eerst een taartje bij Frans hadden genuttigd (nadat eerst de cadeautjes waren overhandig en uitgepakt) gingen we met het openbaar vervoer richting Rotterdam. Daar aangekomen klommen we al snel aan boord voor een rondvaart op een boot van Spido (nee, geen speedo).

Halverwege de rondvaart voeren we langs de Euromast en in een vlaag van verstandsverbijstering riep ik dat ik wel tot bovenin de toren durfde te gaan. Doordat Frans zei dat hij halverwege de toren meedeed werd ik een beetje overmoedig en riep ik “dat je de angst je leven niet moet laten regeren”. Ik ben nu van mening dat zo een tekst beter op een tegeltje tot zijn recht komt, dan uit mijn mond.

Uiteindelijk ben ik toch die toren opgegaan en, hoewel ik eerst alsnog wilde afhaken, ben ik toch tot bovenin meegegaan. De gehele 185 meter heb ik (met een ronddraaiend liftje) afgelegd. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat die laatste tientalle meters helemaal niet eng waren (hiep hoera).

‘s Avonds werden we verwacht in Hotel New York, dus vanaf de Euromast zijn we langs de kade naar De Kop van Zuid gelopen. Ook in het Hotel New York heb ik iets voor het eerst gedaan: Oesters gegeten. Op de kaart stond het beschreven als Papillon en het zullen vast geen (echte) oesters geweest zijn, maar het leek er wel op. Oh, en ik vond het heerlijk. Helemaal niet snotterig zoals het soms wordt omschreven.

Laat in de avond zijn we met volle buikjes de metro ingedoken om weer richting Capelle af te reizen om daar vervolgens de auto te pakken en weer richting Almere af te reizen. Met een dag vol nieuwe ervaringen en fijne herinneringen..