DrayStation


Een reactie plaatsen

Eurovision 2014 – Eerste halve finale

Een week geleden ontving ik de officiële cd van het Eurovisie SongFestival met alle inzendingen voor 2014. Na een week de songs te hebben aangehoord, ben ik van mening dat er dit jaar geen uitschieters tussen zitten. Over twee weken begint de eerste halve finale en hieronder lees je mijn mening over wat we dan (op 6 mei) kunnen verwachten.

Armenië start de eerste halve finale op 6 mei. Aram MP3 zingt het nummer ‘Not alone‘. Het nummer begint met een pianoriedeltje en lijkt een ballad te zijn, maar halverwege wordt er -volgens Eurovisie-traditie- flink geschreeuwd onder begeleiding van strijkers en synthesizerbliepjes. Not my cup of tea, zeg maar.
Als tweede kandidaat mag Letland optreden. De groep Aarzemnieki zingt het aanstekelijke ‘Cake to Bake‘. Halverwege het beluisteren van het nummer zat ik de eerste keer al mee te zingen. De zanger zingt over dat hij diverse wereldproblemen heeft opgelost, maar het bakken van een cake blijkt voor hem toch wel een hele opgave te zijn. Favoriet!
Hierna volgt Estland die Tanja naar Kopenhagen stuurt. Zij zingt het nummer ‘Amazing‘. Het nummer is een typisch uptempo songfestivalnummer. Niet echt zo amazing dus.
Het winnende land van twee jaar geleden, Zweden, denkt te winnen door Sanna Nielsen naar hun buurland te sturen en het nummer ‘Undo‘ te laten zingen. In zweden is een hele cultuur omtrent het songfestival met diverse festivals (Melodifestivalen). Beetje jammer, dat men zo’n zwakke ballad als winnaar ziet.
IJsland als vijfde kandidaat in de eerste halve finale neemt een sprong in de tijd. Begin jaren tachtig om precies te zijn. In Pollapönk hebben ze een Adam & the Ants-kloon gevonden. Het nummer ‘No Prejudice‘ zou zo een hit uit 1982 kunnen zijn, maar inmiddels zijn we op het vaste land ruim 30 jaar verder. Jammer.
Albanië kiest veilig en stuurt Hersi, een zangeres die zingt als Shakira. Het nummer ‘One Night’s Anger‘ lijkt mij dan ook voor één nacht meer dan voldoende. Doei!
Laten we hopen dat Rusland dit jaar niet wint, anders moet ik het songfestival volgend jaar boycotten. De mensenrechten zijn in dat land nog steeds on(r)echt. Gelukkig mogen de zusjes Tolmachevy, die optreden onder de naam The Tolmachevy Twins het nummer ‘Shine‘ ten gehore brengen. Een mooie ballad, die in de finale op 10 mei vast nog wel eens gezongen zal worden. Maar iedere inzending met de titel ‘Shine‘ is sowieso kansloos op het songfestival. Toch?
Azerbeidzjan laat zangeres Dilarə Kazımova het nummer ‘Start a Fire‘ zingen. Een mooie ballad, maar wederom niet een die er uitschiet in deze halve finale, maar het gaat vast door naar de finale op 10 mei.
Onder het mom van dertien in een dozijn stuurt Oekraïne zangeres Maria Jaremtsjoek. Zij brengt een simpel, nietszeggend songfestivalnummer als ‘Tick-Tock‘ ten gehore. Misschien dat Oekraïne wat punten van Rusland mag ontvangen?
Toen ik de inzending van België voor het eerst hoorde, dacht ik een aardige ballad te horen, mooi gezongen door een Belgische dame. Toen ik het boekje van de cd inkeek, bleek de uitvoerend artiest geen vrouw, maar de gezette Axel Hirsoux te zijn. Zijn ‘Mother‘ vind ik een hele mooie ballad. Van mij mag Axel dik door naar de finale.
Moldavië stuurt zangeres Cristina Scarlat naar Denemarken. Christina vraag zich in het nummer ‘Wild Soul‘ af of ze wel een mens is, want ze kent geen genade. Ikzelf ken op momenten als deze ook geen genade. Het nummer is te zwak voor een finaleplek. Go home Moldavia, see you next year.
De republiek San Marino stuurt haar inwoonster Valentina Monetta naar het festival. Ze zingt de ballad ‘Maybe (forse)‘. Wederom een ballad die net echt opvalt. Helaas voor San Marino mag Italië pas hun stem uitgeven in de tweede halve finale op 8 mei.
Als dertiende deelnemer in deze halve finale, zorgt Portugal voor een vrolijke noot. Zangeres Suzy zingt ‘Quero Ser Tua‘. Een Zouk nummer. Heerlijk zomers en zoals ik al zei: Vrolijk! Quero Ser Meu, Suzy. Eén van mijn favorieten.
De discussie gaat al weken in Nederland. Halen we dit jaar weer de finale of mogen we na 6 mei alweer naar huis? Ilse en Waylon brengen als The Common Linnets het nummer ‘Calm After The Storm‘ ten gehore. Ikzelf vind het een heerlijk rustig nummer, maar of de rest van Europa dat ook vindt? Ik hoop van wel. Het nummer verdient wel een plek in de finale.
Na het rustige intermezzo van de Hollanders mag namens Montenegro de zanger Sergej Ćetković het podium betreden. Met zijn ‘Moj Svijet‘ valt hij na de vorige act zeker niet op. Misschien dat de stemmende buurlanden voor een finaleplaats zorgen?
Als laatste kandidaat van deze eerste halve finale stuurt Hongarije de zanger András Kállay-Saunders met het nummer ‘Running‘ het podium op. Het nummer begint rustig, maar al snel rent het in een rap tempo naar een nummer dat mij doet denken aan ‘Maniac‘ van Michael Sembello. Om vervolgens weer terug te zakken naar een balladachtig nummer en in het refrein weer te versnellen. Ik hou van hardlopen, maar zonder interval. Op dit nummer ren ik achteruit. Of weg.

Ik heb nog niet op YouTube kunnen kijken hoe de songs live ten uitvoering worden gebracht, want ervaring heeft mij geleerd dat hele mooie liedjes op de cd in een live-uitvoering heel anders in het gehoor liggen. Dus mijn mening kan de komende weken nog wijzigen. Mocht je heel nieuwsgierig zijn, naar alle inzendingen (en heb je Spotify), klik dan hier voor alle 37 inzendingen van de 59e editie van het Eurovisie SongFestival.

"I've got a cake to bake, and got no clue at all."

“I’ve got a cake to bake, and got no clue at all.”

 


1 reactie

13.1 Miles

This Sunday I will be running my fourth -official- half marathon. This time it will not be in Amsterdam. I will run that one in October, later this year. This Sunday I will run the half marathon of Den Helder. The city I grew up. I will run 21 kilometers through my past. I will run the road which I used to get to school as a adolescent, and I´ll be passing our very first apartement, where Edo and I first moved in together. I will be running across Fort Erfprins, where my dad used to work. Ah memories. I am always a little nervous before I run a half marathon, but despite any aches, I will run this one with a big smile.

Plaatje Den Helder route hardlopen 2014 map


Een reactie plaatsen

Kraakbeweging

Nadat ik de afgelopen weken niet echt helemaal lekker heb gelopen in verband met zeurderige knieën en een pijnlijke heup, kwam ik tot de conclusie dat deze klachten zijn ontstaan sinds ik nieuwe hardloopschoenen heb. Dus ik heb de proef op de som genomen en ben vanmorgen van huis vertrokken op mijn oude, vertrouwde Nike Lunarglides en hoewel ik eerst voorzichtig ben gaan lopen, voelde ik al snel dat het lopen lekkerder ging.

Ik doe nu maar de aanname dat mijn ‘nieuwe’ hardloopschoenen, welke ik sinds een maand heb, de veroorzakers zijn van mijn kwellingen. Dat wordt morgen kijken voor een nieuw paar Nike Lunarglides, want mijn oude zijn aan de bovenkant gewoon stuk. Ook heb ik ondertussen een doosje Glucosamine Plus gekocht. Voor de instandhouding en het aanmaken van kraakbeen. Daar zullen mijn knieën wel heel blij mee zijn.

Glucosamine


Een reactie plaatsen

Regenplassen en regenwormen

“Het is weer om een erfenis te verdelen.”, zegt mijn moeder altijd wanneer de regen buiten druilerig en constant valt. Gelukkig is er niemand overleden en valt er geen erfenis te verdelen, maar het is een gezegde om aan te geven dat het nare weer buitenshuis toch érgens goed voor moet zijn. Ik zou het in het verleden nooit gezegd kunnen hebben, maar het was vanmorgen fantastisch weer om te gaan hardlopen! Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er in eerste instantie geen zin was om door de (harde) regen te lopen, maar de gedachte dat ik vandaag niet kon hardlopen, maakte me te onrustig.

Dus toch die hardloopschoenen aangetrokken en naar buiten gegaan. Een baseballpet sierde mijn hoofd, zodat het hemelwater niet rechtstreeks in mijn ogen kwam en het hardlopen ging lekker. Beter dan de vorige twee looprondjes, toen ik een beetje (veel) last van mijn knieën had. Misschien kwam het omdat ik voorzichtig(er) ging lopen, omdat er overal regenplassen en regenwormen op mijn route lagen. De afvoer van het hemelwater is in Almere niet overal goed geregeld en dat resulteert in hink-stap-sprong-situaties, omdat de regenplassen  uiteindelijk minimeertjes blijken te zijn.

Ik weet nu ook waarom men regenwormen, regenwormen noemt. Bij iedere regenbui komen ze uit de grond gekropen om zand van hun ringen te spoelen. Ik heb vanmorgen, zonder dat ik overdrijf, meer dan een paar honderd regenwormen op stoepen en fietspaden zien kruipen en kronkelen, en het is niet dat ik het zielig vind wanneer de zolen van mijn hardloopschoenen deze ongewervelde dieren vertrappen, maar de gedachte om stukjes platgetrapte regenworm onder mijn zolen mee te voeren vind ik weerzinwekkend. Ondanks dat ik voorzichtig heb gelopen, ben ik toch sneller gaan lopen dan de voorlaatste twee hardlooprondjes, want ik wil niet al te lang stilstaan bij die vieze gedachte.

20140321-144859.jpg

Oorspronkelijk geplaatst op http://www.happyhardloper.wordpress.com


1 reactie

Stel je voor..

Wanneer ik op 12 december 1966 niet in Den Helder (Noord-Holland), maar in Sotsji (Rusland) geboren zou zijn, dan was ik op dit moment zeer waarschijnlijk jarenlang getrouwd met een Russische vrouw. Dan was ik vader van, ik denk zo, minimaal twee kinderen en -aangezien mijn leeftijd- wellicht ook al grootvader van één of meer kleinkinderen. Ik was opgegroeid in een communistisch land, waar de sociale, politieke en economische ideologie gericht is op de oprichting van een klasseloze, staatloze en socialistische samenleving. Kortom, iedereen zou gelijk moeten zijn.

In het begin van de jaren negentig viel het communisme in heel Rusland en moest ik, met mijn landgenoten, alle dingen zelf regelen en bedenken. Niets werd meer voor ons gedaan. Wanneer je rijk wilde worden kon je er nu zelf voor zorgen door hard te werken. Eindelijk een vrije wereld waar we zo lang naar hadden verlangd! Wanneer ik in Sotsji opgegroeid zou zijn, had mijn leven er heel anders uitgezien als nu. Maar mijn geaardheid zou hetzelfde blijven, want homoseksualiteit verkrijg je niet door een specifieke attitude of leefsituatie. Ik was dan wellicht een familieman, maar wel eentje met een geheim.

Ik ben dan opgegroeid met het idee dat mijn verlangens onnatuurlijk en verderfelijk zijn. Dat ik deze moet negeren en onderdrukken. Ik heb mijn best gedaan om alles te ontkennen, maar ik ben ook maar een mens. Daar waar ik voorheen nog wel eens iets kon ondernemen, zijn er nu mensen die het ‘leuk’ vinden om homoseksuelen uit de nodigen voor een date, maar dan uiteindelijk de homoseksuelen willen corrigeren cq afstraffen. Ik ben nu 47 jaar oud en ken alleen nog maar een leven met beperkingen. Communisme lijkt een mooie samenleving, maar het werkt niet voor de mens. Mensen zijn egoïstisch, hypocriet en wreed.

Sinds afgelopen vrijdag zijn de Olympische Spelen in mijn geboortestad. Ik had gehoopt op een soort van statement of actie van andere landen. Een boycot of zoiets, zodat mijn regering en mijn Russische landgenoten weten dat er in dit land iets niet helemaal klopt, maar er wordt hier in Sotsji overal flink gesport en vooral ook gefeest. Alsof er niets aan de hand is. Alsof hier geen mensenrechten geschonden worden. Wellicht dat andere regeringsleiders met onze leider spreken over de mensenrechten, maar vanzelfsprekend krijgen we hier niets over te weten. Stel je voor: ‘Hoe zou mijn leven zijn wanneer ik buiten Rusland geboren was?’

Asterisk


3 reacties

Wanneer ik iets zots zie in Sotsji

Overmorgen is de officiële opening van de Olympische Winterspelen 2014, te Sotsji. Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik niet één seconde naar een uitzending van de NOS zal bekijken, welke maar enige betrekking heeft met deze Spelen. Ik zal hoogstwaarschijnlijk niemand raken met deze actie, maar ik kan het voor mezelf niet maken dat ik hier in het ‘veilige westen’ -als homoseksuele- man mijzelf laat entertainen door sportactiviteiten in een land waar men niet openlijk zichzelf mag zijn. Of waar je je niet hard kunt maken voor andere mensen.

Zoals bekend is vorig jaar de wet aangenomen die ‘propaganda van niet-traditionele relaties’ onder minderjarigen strafbaar stelt. In de praktijk betekent dit, dat het praten over homoseksualiteit waar jongeren bij zijn, of het dragen van uiterlijke kenmerken die verwijzen naar de LGBT-gemeenschap (zoals de regenboogvlag) strafbaar is. Ook voor buitenlanders. Nu weet ik niet wat de wet van Rusland ziet als een niet-traditionele relatie, want volgens mij is van oudsher een relatie waarvan de partner van diverse afkomst (ras) zijn, ook niet traditioneel.

Waar ik me vooral aan stoor zijn de randdebielen (en dan laat ik me nog mild uit), die in Rusland deze wet als excuus gebruiken om klopjachten te organiserende om de homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten even mores te leren. En de Russische overheid doet net of ze niets zien. Net als onze minister president en de leden van het Nederlandse koninklijk huis overigens. Zij gaan ‘gezellig’ naar Sotsji, want sport en politiek moet je apart zien. Ik wil deze zaken best als verschillend zien, maar het voelt toch als een klap in mijn gezicht. Een Olympische medaille is waarschijnlijk belangrijker dan de mensenrechten.

Waar ik  vorig jaar, bij de kroning van onze koning, nog trots was op onze monarchie, heb ik me sinds 10 januari jl. nog nooit zo misselijk gevoeld en in de steek gelaten door ons koninklijk huis (en de heer Rutte). We gaan met de zwaarste delegatie ooit naar een sportevenement op een plek waar het zaaien van haat gemeengoed is. De homoseksuele gemeenschap moet nu even niet moeilijk moet doen, want anders verpesten ze het feestje. Ik vind het ongepast en vooral onsmakelijk.

In het jaar 1936 van de vorige eeuw, gingen we zonder politieke ophef naar de Olympische Spelen in Berlijn. Er was wel wat ‘gerommel’ tussen de nazipartij en de Duitse joden, maar we wonnen dat jaar daar wel even mooi zeventien Olympische plakken! Dus we moeten dit jaar ook niet zo doorzeuren, want uiteindelijk is het met de Joden in nazi-Duitsland toch ook goedgekomen?

Asterisk


5 reacties

Supporter

Gisteren kwam ik niet even aan het schrijven van een blogje toe, omdat ik gisteren van 14:00 uur tot ongeveer 23:30 uur in een tattoo-shop in Amsterdam heb doorgebracht. Nee, ik heb zelf geen sleeve of een totale grote piece laten plaatsen, maar ik ben supporter geweest van twee vriendinnen die dus wel een sleeve en een grote afbeelding hebben laten plaatsen. Een zit van bijna 10 uur was voor mij een makkie, omdat ik dus niet een paar uur in de behandelstoel heb mogen zitten. Geen naalden in mijn huid, maar toch voelde ik gekriebel. Misschien dat ik dan toch binnenkort (sowieso dit jaar) een mooie piece of toch een sleeve laat plaatsen? Ik zal er nog eens over nadenken..

sleeve2


5 reacties

Honderd

Via een tweet van medeblogger Mike kwam ik op de site van #100HappyDays. Op deze site kan je de uitdaging aangaan om 100 dagen lang via social media te melden, door het plaatsen van één foto, waar je die dag gelukkig van bent (geworden). Op de site van 100DaysHappines meldt men in het Engels. “We leven in een tijd waar het stoer is om te melden dat je last hebt van dagelijkse super drukke schema’s. Terwijl de snelheid van het leven toeneemt, is er steeds minder tijd om te genieten van de momenten waar je blij van bent. Het kunnen waarderen van deze momenten is de brug naar het geluk. Blijdschap en geluk zijn geen doel, ze zijn de weg in je leven. 71% van de mensen hebben geprobeerd deze uitdaging te voltooien, maar slaagde er niet in. Als reden gaven ze tijdgebrek als voornaamste reden. Deze mensen hadden geen tijd om gelukkig te zijn.

Nu wilde ik deze uitdaging wel aangaan. 100 dagen van blijdschap. Wie wil dat nu niet? Blijkbaar dan toch 71% van de mensen die de uitdaging dachten te voltooien. Eigenlijk vind ik dat heel triest. Dat men niet even één moment van hun geluk kunnen genieten (en delen via social media). Ik kan me dan ook niet bedenken wat de minpunten van deze uitdaging kunnen zijn. Ik deel mijn blije dagen via mijn account op Instagram (dutchdray) en ben vandaag dan ook meteen aan mijn honderd dagen van blijdschap begonnen. Even snel uitgerekend, denk ik dat 8 mei mijn honderdste dag zal worden. Tegen die tijd beslis ik wel of ik nog eens 100 dagen van blijdschap wil delen. Hieronder mijn eerste moment van blijdschap. Een schaal(tje) gevuld met M & M’s. Zie al die kleuren eens!

100happydays
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 530 andere volgers