DrayStation


1 reactie

13.1 Miles

This Sunday I will be running my fourth -official- half marathon. This time it will not be in Amsterdam. I will run that one in October, later this year. This Sunday I will run the half marathon of Den Helder. The city I grew up. I will run 21 kilometers through my past. I will run the road which I used to get to school as a adolescent, and I´ll be passing our very first apartement, where Edo and I first moved in together. I will be running across Fort Erfprins, where my dad used to work. Ah memories. I am always a little nervous before I run a half marathon, but despite any aches, I will run this one with a big smile.

Plaatje Den Helder route hardlopen 2014 map


Een reactie plaatsen

Kraakbeweging

Nadat ik de afgelopen weken niet echt helemaal lekker heb gelopen in verband met zeurderige knieën en een pijnlijke heup, kwam ik tot de conclusie dat deze klachten zijn ontstaan sinds ik nieuwe hardloopschoenen heb. Dus ik heb de proef op de som genomen en ben vanmorgen van huis vertrokken op mijn oude, vertrouwde Nike Lunarglides en hoewel ik eerst voorzichtig ben gaan lopen, voelde ik al snel dat het lopen lekkerder ging.

Ik doe nu maar de aanname dat mijn ‘nieuwe’ hardloopschoenen, welke ik sinds een maand heb, de veroorzakers zijn van mijn kwellingen. Dat wordt morgen kijken voor een nieuw paar Nike Lunarglides, want mijn oude zijn aan de bovenkant gewoon stuk. Ook heb ik ondertussen een doosje Glucosamine Plus gekocht. Voor de instandhouding en het aanmaken van kraakbeen. Daar zullen mijn knieën wel heel blij mee zijn.

Glucosamine


Een reactie plaatsen

Regenplassen en regenwormen

“Het is weer om een erfenis te verdelen.”, zegt mijn moeder altijd wanneer de regen buiten druilerig en constant valt. Gelukkig is er niemand overleden en valt er geen erfenis te verdelen, maar het is een gezegde om aan te geven dat het nare weer buitenshuis toch érgens goed voor moet zijn. Ik zou het in het verleden nooit gezegd kunnen hebben, maar het was vanmorgen fantastisch weer om te gaan hardlopen! Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er in eerste instantie geen zin was om door de (harde) regen te lopen, maar de gedachte dat ik vandaag niet kon hardlopen, maakte me te onrustig.

Dus toch die hardloopschoenen aangetrokken en naar buiten gegaan. Een baseballpet sierde mijn hoofd, zodat het hemelwater niet rechtstreeks in mijn ogen kwam en het hardlopen ging lekker. Beter dan de vorige twee looprondjes, toen ik een beetje (veel) last van mijn knieën had. Misschien kwam het omdat ik voorzichtig(er) ging lopen, omdat er overal regenplassen en regenwormen op mijn route lagen. De afvoer van het hemelwater is in Almere niet overal goed geregeld en dat resulteert in hink-stap-sprong-situaties, omdat de regenplassen  uiteindelijk minimeertjes blijken te zijn.

Ik weet nu ook waarom men regenwormen, regenwormen noemt. Bij iedere regenbui komen ze uit de grond gekropen om zand van hun ringen te spoelen. Ik heb vanmorgen, zonder dat ik overdrijf, meer dan een paar honderd regenwormen op stoepen en fietspaden zien kruipen en kronkelen, en het is niet dat ik het zielig vind wanneer de zolen van mijn hardloopschoenen deze ongewervelde dieren vertrappen, maar de gedachte om stukjes platgetrapte regenworm onder mijn zolen mee te voeren vind ik weerzinwekkend. Ondanks dat ik voorzichtig heb gelopen, ben ik toch sneller gaan lopen dan de voorlaatste twee hardlooprondjes, want ik wil niet al te lang stilstaan bij die vieze gedachte.

20140321-144859.jpg

Oorspronkelijk geplaatst op http://www.happyhardloper.wordpress.com


1 reactie

Stel je voor..

Wanneer ik op 12 december 1966 niet in Den Helder (Noord-Holland), maar in Sotsji (Rusland) geboren zou zijn, dan was ik op dit moment zeer waarschijnlijk jarenlang getrouwd met een Russische vrouw. Dan was ik vader van, ik denk zo, minimaal twee kinderen en -aangezien mijn leeftijd- wellicht ook al grootvader van één of meer kleinkinderen. Ik was opgegroeid in een communistisch land, waar de sociale, politieke en economische ideologie gericht is op de oprichting van een klasseloze, staatloze en socialistische samenleving. Kortom, iedereen zou gelijk moeten zijn.

In het begin van de jaren negentig viel het communisme in heel Rusland en moest ik, met mijn landgenoten, alle dingen zelf regelen en bedenken. Niets werd meer voor ons gedaan. Wanneer je rijk wilde worden kon je er nu zelf voor zorgen door hard te werken. Eindelijk een vrije wereld waar we zo lang naar hadden verlangd! Wanneer ik in Sotsji opgegroeid zou zijn, had mijn leven er heel anders uitgezien als nu. Maar mijn geaardheid zou hetzelfde blijven, want homoseksualiteit verkrijg je niet door een specifieke attitude of leefsituatie. Ik was dan wellicht een familieman, maar wel eentje met een geheim.

Ik ben dan opgegroeid met het idee dat mijn verlangens onnatuurlijk en verderfelijk zijn. Dat ik deze moet negeren en onderdrukken. Ik heb mijn best gedaan om alles te ontkennen, maar ik ben ook maar een mens. Daar waar ik voorheen nog wel eens iets kon ondernemen, zijn er nu mensen die het ‘leuk’ vinden om homoseksuelen uit de nodigen voor een date, maar dan uiteindelijk de homoseksuelen willen corrigeren cq afstraffen. Ik ben nu 47 jaar oud en ken alleen nog maar een leven met beperkingen. Communisme lijkt een mooie samenleving, maar het werkt niet voor de mens. Mensen zijn egoïstisch, hypocriet en wreed.

Sinds afgelopen vrijdag zijn de Olympische Spelen in mijn geboortestad. Ik had gehoopt op een soort van statement of actie van andere landen. Een boycot of zoiets, zodat mijn regering en mijn Russische landgenoten weten dat er in dit land iets niet helemaal klopt, maar er wordt hier in Sotsji overal flink gesport en vooral ook gefeest. Alsof er niets aan de hand is. Alsof hier geen mensenrechten geschonden worden. Wellicht dat andere regeringsleiders met onze leider spreken over de mensenrechten, maar vanzelfsprekend krijgen we hier niets over te weten. Stel je voor: ‘Hoe zou mijn leven zijn wanneer ik buiten Rusland geboren was?’

Asterisk


3 reacties

Wanneer ik iets zots zie in Sotsji

Overmorgen is de officiële opening van de Olympische Winterspelen 2014, te Sotsji. Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik niet één seconde naar een uitzending van de NOS zal bekijken, welke maar enige betrekking heeft met deze Spelen. Ik zal hoogstwaarschijnlijk niemand raken met deze actie, maar ik kan het voor mezelf niet maken dat ik hier in het ‘veilige westen’ -als homoseksuele- man mijzelf laat entertainen door sportactiviteiten in een land waar men niet openlijk zichzelf mag zijn. Of waar je je niet hard kunt maken voor andere mensen.

Zoals bekend is vorig jaar de wet aangenomen die ‘propaganda van niet-traditionele relaties’ onder minderjarigen strafbaar stelt. In de praktijk betekent dit, dat het praten over homoseksualiteit waar jongeren bij zijn, of het dragen van uiterlijke kenmerken die verwijzen naar de LGBT-gemeenschap (zoals de regenboogvlag) strafbaar is. Ook voor buitenlanders. Nu weet ik niet wat de wet van Rusland ziet als een niet-traditionele relatie, want volgens mij is van oudsher een relatie waarvan de partner van diverse afkomst (ras) zijn, ook niet traditioneel.

Waar ik me vooral aan stoor zijn de randdebielen (en dan laat ik me nog mild uit), die in Rusland deze wet als excuus gebruiken om klopjachten te organiserende om de homoseksuele, biseksuele en transgender landgenoten even mores te leren. En de Russische overheid doet net of ze niets zien. Net als onze minister president en de leden van het Nederlandse koninklijk huis overigens. Zij gaan ‘gezellig’ naar Sotsji, want sport en politiek moet je apart zien. Ik wil deze zaken best als verschillend zien, maar het voelt toch als een klap in mijn gezicht. Een Olympische medaille is waarschijnlijk belangrijker dan de mensenrechten.

Waar ik  vorig jaar, bij de kroning van onze koning, nog trots was op onze monarchie, heb ik me sinds 10 januari jl. nog nooit zo misselijk gevoeld en in de steek gelaten door ons koninklijk huis (en de heer Rutte). We gaan met de zwaarste delegatie ooit naar een sportevenement op een plek waar het zaaien van haat gemeengoed is. De homoseksuele gemeenschap moet nu even niet moeilijk moet doen, want anders verpesten ze het feestje. Ik vind het ongepast en vooral onsmakelijk.

In het jaar 1936 van de vorige eeuw, gingen we zonder politieke ophef naar de Olympische Spelen in Berlijn. Er was wel wat ‘gerommel’ tussen de nazipartij en de Duitse joden, maar we wonnen dat jaar daar wel even mooi zeventien Olympische plakken! Dus we moeten dit jaar ook niet zo doorzeuren, want uiteindelijk is het met de Joden in nazi-Duitsland toch ook goedgekomen?

Asterisk


5 reacties

Supporter

Gisteren kwam ik niet even aan het schrijven van een blogje toe, omdat ik gisteren van 14:00 uur tot ongeveer 23:30 uur in een tattoo-shop in Amsterdam heb doorgebracht. Nee, ik heb zelf geen sleeve of een totale grote piece laten plaatsen, maar ik ben supporter geweest van twee vriendinnen die dus wel een sleeve en een grote afbeelding hebben laten plaatsen. Een zit van bijna 10 uur was voor mij een makkie, omdat ik dus niet een paar uur in de behandelstoel heb mogen zitten. Geen naalden in mijn huid, maar toch voelde ik gekriebel. Misschien dat ik dan toch binnenkort (sowieso dit jaar) een mooie piece of toch een sleeve laat plaatsen? Ik zal er nog eens over nadenken..

sleeve2


5 reacties

Honderd

Via een tweet van medeblogger Mike kwam ik op de site van #100HappyDays. Op deze site kan je de uitdaging aangaan om 100 dagen lang via social media te melden, door het plaatsen van één foto, waar je die dag gelukkig van bent (geworden). Op de site van 100DaysHappines meldt men in het Engels. “We leven in een tijd waar het stoer is om te melden dat je last hebt van dagelijkse super drukke schema’s. Terwijl de snelheid van het leven toeneemt, is er steeds minder tijd om te genieten van de momenten waar je blij van bent. Het kunnen waarderen van deze momenten is de brug naar het geluk. Blijdschap en geluk zijn geen doel, ze zijn de weg in je leven. 71% van de mensen hebben geprobeerd deze uitdaging te voltooien, maar slaagde er niet in. Als reden gaven ze tijdgebrek als voornaamste reden. Deze mensen hadden geen tijd om gelukkig te zijn.

Nu wilde ik deze uitdaging wel aangaan. 100 dagen van blijdschap. Wie wil dat nu niet? Blijkbaar dan toch 71% van de mensen die de uitdaging dachten te voltooien. Eigenlijk vind ik dat heel triest. Dat men niet even één moment van hun geluk kunnen genieten (en delen via social media). Ik kan me dan ook niet bedenken wat de minpunten van deze uitdaging kunnen zijn. Ik deel mijn blije dagen via mijn account op Instagram (dutchdray) en ben vandaag dan ook meteen aan mijn honderd dagen van blijdschap begonnen. Even snel uitgerekend, denk ik dat 8 mei mijn honderdste dag zal worden. Tegen die tijd beslis ik wel of ik nog eens 100 dagen van blijdschap wil delen. Hieronder mijn eerste moment van blijdschap. Een schaal(tje) gevuld met M & M’s. Zie al die kleuren eens!

100happydays


2 reacties

Rondjes

“Beste André,

Allereerst willen we je bedanken voor je inschrijving en je voornemen om mee te doen aan de Almere City Run. Deze lustrum editie belooft ook weer bijzonder te worden en dat komt mede door jouw enthousiasme!
Jij hebt je ingeschreven voor de 14KM. Op de website vind je meer informatie over het parcours en de starttijden. Jouw startnummer wordt rond 7 juni verstuurd naar het opgegeven adres. Mocht je voor die tijd verhuizen laat het ons weten op info@almerecityrun.com. Vanwege het duurzame karakter van de Almere City Run hebben we ervoor gekozen om geen informatie-boekje bij het startnummer te voegen. Alle informatie die je nodig hebt om je voor te bereiden op jouw afstand vind je op almerecityrun.com of volg ons op facebook of twitter. Als je zelf twittert gebruik dan #ACR14.
Succes met de voorbereiding en we zien je graag op zondag 15 juni!
Sportieve groet,
Bestuur Almere City Run”

En alsof dat nog niet voldoende is, heb ik me ook maar meteen ingeschreven voor de halve marathon van Amsterdam in oktober. Dit wordt dan alweer mijn vierde keer! Aangezien het hardlopen toch wel een blijvende hobby blijkt te zijn, heb ik me ook maar ingeschreven bij Le Champion. Dit is een organisatie die diverse sportevenementen organiseert en waarbij je als lid een voorkeursbehandeling krijgt in de vorm van de zekerheid van een startbewijs. Altijd handig, want soms is het inschrijven voor een run moeilijker dan het hardlopen zelf.

Running Dray

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 27 andere volgers